o-nas

Kim jesteśmy?

Kilka słów o naszym kościele.

Nasz Kościół tworzą zwykli ludzie. Nie uważamy, że jesteśmy lepszymi chrześcijanami od innych. Szukamy i doświadczamy realnej obecności Jezusa Chrystusa.

Kiedyś żyliśmy daleko od Boga. Jak większość ludzi, uznawaliśmy Jego istnienie, ale nie znaliśmy Go. Był obcy i odległy. Jednak Boża miłość zmieniła nas. Zrozumieliśmy, że nie możemy żyć w pełni wartościowym życiem dzięki jakiejkolwiek religijności czy rytuałom.

Tę wartość może nadać tylko Jezus Chrystus.

Uwierzyliśmy Mu, a On zaczął kierować naszym życiem. Bóg naprawdę żyje w nas, co potwierdza przemienione życie wielu osób z naszej społeczności.

Nasze spotkania są pełne radosnego uwielbienia Boga, czytamy Pismo Święte, opowiadamy o Bożym działaniu w naszym życiu oraz modlimy się o osobiste sprawy różnych ludzi. Tak funkcjonuje Kościół Jezusa Chrystusa. Tworzą Go ludzie, którzy kochają Boga. Kościół nie jest bowiem budowlą zbudowaną przez ludzi, ale są Nim osoby wierzące w Jezusa.

Kościół Zielonoświątkowy należy do wielkiej rodziny protestanckich kościołów chrześcijańskich. Jesteśmy w pełni legalnie działającym związkiem wyznaniowym, uznanym przez Państwo na podstawie Ustawy z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczpospolitej Polskiej (Dziennik Ustaw z 1997 r. Nr 41, poz. 254).

Historia Zboru w Koszalinie.

Kilka słów o przeszłości.

Historia polskiego Zboru Zielonoświątkowego w Koszalinie, zaczyna się po II wojnie światowej. W 1945 roku wraz z wieloma repatriantami przyjechał ze Wschodu (z Białorusi) br. Sawa Kuźmicz, który zaczął zbierać ludzi wierzących. Był pionierem. Rozpoczęły się spotkania w jego domu na ul. Rybackiej. Członkami zboru byli właśnie repatrianci z kresów, którzy nawrócili się i byli członkami zborów jeszcze przedwojennych.

W 1946 roku przyjeżdża do Koszalina br. Jaworski z rodziną i zostaje przełożonym zboru. Nabożeństwa odbywały się w jego domu, też na ul. Rybackiej. Zbór rozwijał się. Ludzie nawracali się, chrzty odbywały się w Dzierżęcince, w parku, tuż przy dzisiejszym EMPiKu. W lipcu 1948 ochrzczono ok. 30 osób, była wielka ewangelizacja, usługiwał ewangelista ze Stanów Zjednoczonych br. Fugowski. Chrzest odbył się po nabożeństwie w wypożyczonej kaplicy od Kościoła Metodystycznego, w tej, która kilka lat później stanie się własnością naszego zboru.

Na początku lat 50-tych zbór zaczyna zbierać się w prywatnych mieszkaniach; nie ma pastora, nie ma budynku.

Jesienią 1953 roku do Koszalina przyjeżdża br. Jan Rudkowski, który żeni się i natychmiast zaczyna organizować nabożeństwa w swoim domu. Zebrani śpiewają pieśni, modlą się, jest głoszone Boże Słowo. Po kilku miesiącach br. Rudkowski zaczyna starać się o przydział jakiegoś pomieszczenia dla nowopowstałego zboru. Już wtedy, nie mając jeszcze budynku, zbór otrzymał rejestrację w urzędzie ds. wyznań, co w państwie totalitarnym było warunkiem legalnej działalności. Choć br. Rudkowski wszystko organizował i prowadził nie był formalnie przełożonym zboru.

W 1954 roku pastor Kościoła Metodystycznego wypożyczył na nabożeństwa salę, która dzisiaj należy do Kościoła Metodystycznego. 1 lipca tego samego roku decyzją urzędu ds. wyznań nasz zbór otrzymuje w użytkowanie cały obiekt przy ulicy Zwycięstwa 127, chrakterystyczny budynek w centrum miasta zwany przez mieszkańców Koszalina „kościółkiem”. Zbór liczył wtedy ok. 30 osób. Przełożonym zboru zostaje br. Mieczysław Suski, który funkcję tę pełni między 1954 a 56 rokiem. Nasz zbór należy wtedy do Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego, który grupował chrześcijan kilku nurtów: m.in. zielonoświątkowców, wolnych chrześcijan, ewangelicznych chrześcijan, itd.

W 1960 roku pastorem zostaje br. Jan Rudkowski. Powstaje chór, szkółka niedzielna – ponieważ w zborze jest coraz więcej dzieci. Odbywają się chrzty, ale w zborze w Słupsku, ponieważ tam było baptysterium. Budynek zboru przechodzi gruntowny remont: odnowiona zostaje kaplica, dach i zewnętrzna elewacja. W latach 60 i 70-tych odbywają się ogólnopolskie zloty młodzieży, konferencje, kolonie dla dzieci. Zbór liczył wtedy 60-70 osób.

W latach 1990-2011 pastorem był Marek Kamiński (przypadkowa zbieżność nazwisk ze znanym polarnikiem). W 2005 roku w związku z budową ulicy i konieczności wyburzenia budynku zbór przenosi się do nowej siedziby przy ulicy Jutrzenki 5. W związku z wyborem pastora Marka Kamińskiego na Prezbitera Naczelnego Kościoła Zielonoświątkowego w Polsce, w 2011 roku postanowił on całkowicie poświęcić się tej służbie i przekazał swoje obowiązki wybranemu w głosowaniu pastorowi Markowi Kurkierewiczowi. Obecnie kościół liczy około 150-ciu osób dorosłych i 60-cioro dzieci i młodzieży.